Mühendis bi gay

camlar açık kalmış, üşürken sabah olmuş 

"uyan" dedi bir ses, "uyan,o burada" 

uyandım, aradım, bulamadım

Biliyorum defalarca söz verdim ondan bir daha bahsetmemek için kendime, sizlere. Ama çok üzüldüm yine görünce onu işte.



Şu 1 aydır üzerime bu yalnızlık öyle bir sinmiş ki, buram buram sensizlik kokuyorum. Bitmeyen öyle bir acı varki o paramparça olmuş kalpte, bazen dayanamayacak sanıyorum. Dualar ediyorum hemen sonra isyan etmeye başlıyorum. Bilmiyorum bir gün benim onu sevdiğim kadar sevecek biri karşıma çıkar mı ama, korkuyorum bir yandan da. Hem seni unutmaktan, hem de başkasına tutulup yine bu duruma düşmekten. Ben seni yanımdayken bile özlüyordum be çocuk.


Şimdi sana duyduğum bu hisler sevgi mi nefret mi daha ben bile karar veremezken sen kim bilir ne kadar mutlusundur onunla. Ona gönül rahatlığıyla sevgilim der, elini hiç bırakmazsın. Her kavgamızda bana "kırılmayı öğren" derdin ya çocuk, ben kırılmayı değil ölmeyi öğrendim seninle.

Nefret duygum ağır basıyor şimdi düşündükçe bunları, aynı şekilde biri de sana "kırılmayı" öğretsin istiyorum. Beni böyle yüz üstü bırakıp gittiğin o kız var ya, benim çektiklerimi sana çektirsin ikinizde mutlu olamayın istiyorum.



Belki eskisi kadar ağlayamıyorum ama gözümden düşen damlalardan olmuş denizde boğulun istiyorum...

"Bitmeyen bir acı kanıyor içimde akmıyor, bitmiyor" diyor ya çok doğru diyor. Özlüyorum lan yine, köpekler gibi özlüyorum seni. Herkes eminim tatmıştır bu duyguyu. Önce deliler gibi sevmiştir, sevişmiştir. Sonra bilinmeze doğru gider bir şeyler. Dersin kendi kendine ulan bir şeyler yanlış gitmeli? Hayat bu kadar güzel, insan sürekli mutlu olmamalı dersin. Hayat sana bunu öğretmiştir, küçüklükten beri başına güzel bir şey geldikten sonra korkarsın, kesin arkasından kötü bir şey gelecek diye. Sonra gelir... O sensin yaşayamam diyen çıkar hayatınızdan ve bunuda olabilecek en rezil biçimde yapar.

Anlarsınız o zaman her şeyi, aşkın aslında yalan olduğunu. Beraber anılarınız gelir aklınıza sürekli, her hata tek tek gözünüze batar, pişman olursunuz. Nasıl bu kadar aptal oldum dersiniz. Nasıl kör oldum, onu nasıl bu kadar sevdim ki? Hele bir de beraber yaşıyorsaydınız tamam, depresyona hoşgeldiniz. Evde yemek yediğiniz tabak, su içtiğiniz bardak bile onu hatırlatır. Yatağınızda ikinizin sıcaklığını aynı yastıktaki ağırlığınızı özlersiniz.

En son aşama umuttur. Bu aşamaya geldiyseniz ondan çok nefret ediyor olmalısınız ama yarın öbür gün çıkıp gelse kendini affettireceğinden de emin bir şekilde kendinizden de tiksinirsiniz.

İşte ben tam son aşamadayım.

"Döner mi gidenler?"

Yine tuttu sen krizlerim. Şu halime bak; uyku uyuyamaz oldum. Ben bunu hiç hak etmedim. Ağlamak küçükken her şeyi çözer sanırdım. Bir şey kaybolurdu ağlardım annem bulur getirirdi. Şimdi yine ağlıyorum kaybettiğim bir şey için, ama gelmiyor.

İçimde kalmışsın be çocuk. Öyle çok sevmişim ki seni, nasıl yaptım bende bilmiyorum. Her şey o kadar güzel gidiyordu ki, biliyordum bir gün karşıma engeller çıkacağını ama o engelin sen olduğunu hiç düşünmemiştim be çocuk.

Hayranım senin bu umursamazlığına. Yarın neleri kaybedeceğimiz bile belli değilken yaşamak şimdi bana çok ağır geliyor. Sabrım kalmıyor artık.

Çocukluğumu çok özlüyorum, o masumiyetimi, ağladığımda her şeyin çözülmesini. Senli günlerimide çok özlüyorum, bunca zaman benim gibi birine duyduğum hasreti. Hayatımda yaptığım en büyük aptallık kesinlikle bu. Seni kendim gibi iyi niyetli sanmam. Kullanılmış olmayı hala yediremiyorum kendime.

Korkuyorum; gün gelir bunları unutur yine seni çok severim diye. Yorgun ve bitkin; bu evden çıkmamamın sensin sebebi. Geçer diyorlar ama geçmiyor.



Tek yaşıyorum ben evde. Beraber kaldığımız bunca zaman gözümün önünden geçiyor. Düşünüyorum acaba neden mutlu değildin diye, nasıl bir oyuncuydun da beni inandırdın gözlerinin güldüğüne beraberken. O gözleri çok özledim be çocuk. Şimdi evde attığım her adımda sana ait bir şey. Hala 2 kişilik yemek yapıyorum, alışkanlık ya masaya 2 tabak götürüp sonra biri neden kirlenmedi diye üzülüyorum.

Şimdi sessizlik kahrediyor beni. Ev sensiz o kadar sessiz ki sevdiğim.

Sen beni unuttun ama, belki ben seni unutmak istemiyorum ki. Şimdi kuduz bir köpek kadar yalnızım.